Krzew lub niewielkie drzewo osiągające od 3 do 8 m wysokości (w ojczyźnie dorasta do 9-12). Liście (dł. 7-15 cm) podłużne, owalne, eliptyczne, z wierzchu gładkie od spodu jaśniejsze i pokryte drobnymi włoskami. Jesienią żółkną i bardzo wcześnie opadają. Kwiaty ośnieży zaliczają się do najbardziej urokliwych, na jakie można się natknąć - czystobiałe dzwoneczki zwisające z długich szypułek (po 2-5 na jednej, w zależności od wieku pędów) rozwijają się przed lub równocześnie z liściami, w maju. Owoce - czteroskrzydłe (stąd nazwa) torebki nasienne - mają ciekawą, egzotyczną budowę (przypominają dziwne orzechy) i są ozdobą pozbawionej liści rośliny, a opadają w trakcie zimy. Wysoce atrakcyjny jest natomiast pień ośnieży - poprzecinany szczelinami i zabarwiony na różne odcienie szarości, brązu i czerni, najlepiej prezentuje się zimą na ciemnym tle (najlepiej zielonych drzew czy krzewów iglastych).

Amerykańscy botanicy, zastanawiając się nad małą popularnością ośnieży jako rośliny ozdobnej żartują, że jest ona może zbyt wykwintna, by stać się masowo uprawianą, albo też spowodowane jest to zmową producentów środków ochrony roślin - nie można dopuścić na rynek rośliny, której nie imają się szkodniki i choroby! Nie da się jednak zaprzeczyć - jest ona kapryśna i ma duże wymagania siedliskowe. Pochodzi z południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, ze stoków Apallachów i stąd lubi ziemię obfitą w humus, przepuszczalną, koniecznie o odczynie kwaśnym (gdy coś podkusi nas, by dać jej podłoże alkaliczne, rychło przekonamy się, co to jest chloroza). Zasadniczo wymaga pełnego nasłonecznienia, lecz dobrze znosi częściowe zacienienie.

Dobre rady: Przy przesadzaniu trzeba zważyć na to, że korzenie boczne sięgają głęboko i rozrastają się szeroko. Ośnieża nie toleruje suszy (ani miejsc bardzo podmokłych), zasolenia i zbitej gleby, tak więc warto uprzednio wyjątkowo starannie przygotować jej stanowisko. Ze względu na swą kwasolubność, jak ulał pasuje do zestawień z wrzosowatymi (np. przedstawionym wcześniej enkiantem). W polskim klimacie powinna zadomowić się bez trudu, jako że znosi mrozy notowane w strefie 6 (a może nawet 5).

Ciekawostka: Naszą halezję (ośnieżę) długo utożsamiano z H. monticola, ta jednak ma nieznacznie większe liście i kwiaty (znana jest jej odmiana botaniczna o kwiatach różowych). Natomiast H. tetraptera długo była uważana za inną roślinę, w końcu jednak zgodzono się co do tego, że to jeden i ten sam gatunek. H. diptera ma natomiast torebkę nasienną opatrzoną dwoma skrzydłami, przez co najłatwiej ją odróżnić.

Ośnieża naocznie: pokrój, kwiaty, kwiaty, owoce, liść, pień