Strączyn to średniej wielkości drzewo (przy optymalnych warunkach osiąga wysokość około 20 m, zwykle 9-12) tworzące szeroką, okrągłą koronę (uwaga - szersze niż wyższe). Liście duże, szerokie, pierzaste, przebarwiają się na żółto jesienią (stwierdzić wtedy można pewne podobieństwo do grujecznika japońskiego - są to jedne z najładniej przebarwiających się drzew). Przez pierwsze 8-10 lat strączyn nie kwitnie, ale kiedy już nabierze go ochota, okrywa się imponującym welonem kwiecia. Mocno pachnące, przypominające te glicynii, kwiaty, zebrane w duże (20-30 cm), zwieszające się wiechy, oblepiają drzewo wiosną (maj-czerwiec) niemal doszczętnie (upodobniając je wtedy do robinii) - acz z roku na rok kwitnienie ma zmienne natężenie.

Znakomite, niesprawiające większych kłopotów w uprawie drzewo (strefa 4-8), które może nadać rys wyjątkowości naszej posiadłości ziemskiej. System korzeniowy głęboki, dlatego można łatwo sadzić pod nim inne rośliny. Znosi dobrze każdą glebę, byle wilgotną i obfitującą w substancje odżywcze. Źle znosi suszę. Najlepiej czuje się w pełnym słońcu.

Przycinać jedynie latem - cięte w zimie czy wiosną pędy płaczą. Wymaga umiejętnego prowadzenia, gdyż pozostawione samemu sobie ma tendencję do zbyt bujnego wzrostu, przez co staje się podatne na złamania w rozwidleniach konarów (wskutek silnego wiatru czy nawet opadu gradu). Istnieją odmiany uprawne kwitnące na różowo.

Ciekawostka: drewno tego gatunku zawiera żółty barwnik (stąd nazwa). Dobra rada: w młodości zaleca się usunąć najniższe pędy (przyszłe konary), aby zapobiec uformowaniu się niskiego pnia.

Strączyn naocznie: pokrój, kwiaty, liście