Pochodzące z Japonii małe, wolnorosnące drzewo o piramidalnej koronie. Strefa: przynajmniej 5B. W uprawie często prowadzona jako wielopniowy krzew (do 3,5 m wysoki). Kwiaty o kształcie spodka lub - jak kto woli - filiżanki (5-7 cm średnicy, podobne do kwiatów kamelii), białe, z żółto-pomarańczowymi pręcikami, pojawiają się latem (czerwiec-lipiec). Rozkwitłe kwiaty utrzymują się dwa lub trzy dni, a czasem zaledwie jeden dzień, po czym opadają w całości. Kwiaty rozkwitają stopniowo, dzięki czemu kwitnienie krzewu trwa długo, nawet do sześciu tygodni (im większy krzew, tym więcej na nim kwiatów i dłuższe kwitnienie). Owoce nie są dekoracyjne. Liście ciemnozielone, eliptyczne, przebarwiają się jesienią na różne odcienie (żółć, pomarańcz, burgund). Łuszczące się, czerwonawo-brązowe pień i konary stanowią (u starszych egzemplarzy) o dekoracyjności drzewka po ich zrzuceniu - robi się z niego jeden wielki żywy collage (albo kamuflaż).

Wielu ludziom krzew bukszpanu często kojarzy się z najbardziej wyjątkowymi świętami - Świętami Wielkanocy, kiedy jego pędy często używane są do dekorowania święconek lub z obwódkowymi żywopłotami w ogrodach przy dawnych pałacach.

Bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens L.) jest najbardziej znanym przedstawicielem zawsze zielonych krzewów liściastych uprawianych w naszym klimacie. Jego popularność jest tak duża, że wiele osób uważa go za nasz rodzimy krzew. W rzeczywistości ten gatunek występuje w krajach południowej i zachodniej Europy, północno-zachodniej Afryki, w Azji Mniejszej i na Kaukazie.

Dawidię śmiało można nazwać niekoronowaną królową drzew strefy klimatu umiarkowanego. Ze względu na kwiatostany otoczone nieziemsko pięknymi podsadkami zyskała sobie w wielu różnych językach miano drzewa chusteczkowego bądź gołębiego. Zacznijmy od suchych faktów - ma ona pokrój w młodości stożkowaty, z czasem zaokrąglający się. W ojczyźnie (wilgotne lasy mieszane na granicy Tybetu i Chin) osiąga 20 m wysokości, w Europie Środkowej teoretycznie 5-8, ale znane są i 16-metrowe egzemplarze (Przelewice). Pień prosty, u starszych okazów pokryty łuszczącą się korowiną barwy cynamonowej. Liście szerokoowalne, ząbkowane, z czerwonymi ogonkami do 16 cm długości, sercowate u podstawy, ponoć aromatyczne. Rozwijając się wiosną mają barwę brązową, następnie zielenieją, a jesienią przebarwiają na żółto. W maju tworzą się gęste, zwisłe, elipsoidalne główki do 2 cm średnicy, składające się z niepozornych kwiatów z czerwonopurpurowymi pręcikami. Każdy kwiatostan jest otoczony przez parę białych (z czasem zieleniejących), nierównej wielkości (dłuższa może mieć nawet 20 cm) podsadek i to właśnie ten zadziwiający twór decyduje o nieprzepartym uroku dawidii.

Śniegowiec to w ciekawy sposób kwitnący krzew pochodzący z Ameryki Północnej. Najczęściej wytwarza wiele pni, osiąga 3,5 do 5 m wysokości z szeroką, okrągłą koroną. Wystarczająco mrozoodporny, by polecać go do amatorskiej uprawy - w ojczyźnie wytrzymuje mrozy do -37 stopni (u nas zapewne mniej i warto go jednak okryć na zimę). Liście proste, eliptyczne lub wydłużone, ułożone naprzemianlegle, ciemnozielone, do 20 cm długości. Liście rozwijają się bardzo późno na wiosnę i późno opadają w jesieni (podobnie jak u jesionów) - wtedy żółte. Obficie kwitnie w czerwcu - na dwa tygodnie śniegowiec spowija się wówczas bawełnianą tuniką. Kremowobiałe, pachnące kwiaty są zebrane w wiechy (do 15 cm długości) i przypominają 'dziadzią siwą brodę' (to jego ludowa nazwa w Ameryce). Roślina dwupienna - kwiaty męskie (te bardziej ozdobne) i żeńskie występują więc na oddzielnych egzemplarzach (choć od tej reguły zdarzają się wyjątki). Stąd, jeśli posadzimy tylko jedną roślinę, z pewnością nie doczekamy się owoców - ciemnogranatowych, przypominających oliwki (często okrytych białawym woskiem).